Bugünlerde gençler umutsuz ya da sabırsız.
İkisinde de o kadar haklılar ki 50 yaşını geçmiş biri olduğuma şükredesim geliyor manasızca.
Ancak hayatın bugünden ibaret olmadığı, bir dün bir de yarın olduğunu hem onlara hem kendimize hatırlatmamız gerekiyor görünen o ki.
Yoksa bugün, delilerin yönettiği aymazların çoğunluk olduğu dünyada nefes alamaz hale geliriz.
Sahi..alabiliyor musunuz sizler?
Aşağıda fotoğraf 1957, Meksika'da çekilmiş.
Fotoğrafta; biçki-dikiş ustası Maria Dolores Mendez, Singer dikiş makinesini öğrenmeye çalışan ve küçük oğlunu besleyen Guadalupe Soqui Lopez’e sabırla rehberlik ediyor.
Singer dikiş makinesi dahil; kimse için kolay olan bir şey yok o fotoğrafta. O yüzden , bugüne ait tahammülsüzlüklere- sabırsızlıklara hoşgörü ile bakmamak lazım belki de.
Her şey tam da böyle küçük, sessiz anlarda başlıyor.
Umudu kaybetmemek, dayanışma ve sabır ile yeniden başlamaya-mücadeleye bir daha bir daha ve bir daha başlamak lazım.
Birbirine destek olan kadınlar, insanlar görünmeyen emek ve vazgeçmeyen bir umut…
Umut korkudan güçlü tek duygu.
