Oyun Yeniden Başlıyor

Kendimi iyi hissetmeye  ihtiyacım vardı

Mamma Mia birebir bunun için..

Ve deliler gibi hayran olduğum Meryl Streep'in sesini  bayılıp bittiğim ABBA'ya tercih ettim .

Kafamı kuma filan gömmüyorum.

Enerjimi  ve zamanımı "çaresizliğe" harcamayacağım.

Bize de sıra gelecek..güzel şeyleri  başlatmak ve devam ettirmek için.

Ancak kötülüğün bu kadar koyusunda ..suyumu kirletmemem.

Konuşmak istemiyorum

Yaşadıklarımız hakkında

Beni üzse de

Hepsi tarih oldu

Tüm kartlarımı oynadım

Ve sen de öyle yaptın

Söylenecek bir şey kalmadı

Oynanacak as kalmadı

[Nakarat]

Kazanan her şeyi alır

Kaybeden küçülür

Zaferin karşısında

Bu onun kaderi

[Bölüm 2]

Kollarındaydım

Oraya ait olduğumu düşünüyordum

Sanırım mantıklı gelmişti

Bana çit örmek

Bana bir ev yapmak

Orada güçlü olacağımı düşünmek

Ama bir aptaldım

Kurallara göre oynayan

[Nakarat]

Tanrılar zarı atabilir

Zihinleri buz gibi soğuk

Ve aşağıda birileri

Sevdiğini kaybeder

Kazanan her şeyi alır (Her şeyi alır)

Kaybeden yıkılmak zorundadır (Yıkılmak zorunda)

Açık ve basit (Basit görünüyor)

Niye şikayet edeyim ki? (Şikayet edeyim?)

[Bölüm 3]

Söyle, seni öpüyor mu

Benim seni öptüğüm gibi?

Aynı hissediyor musun

Adını söylediğinde?

Derinde bir yerde

Seni özlediğimi bilmelisin

Ama ne diyebilirim ki?

Kurallar uyulmak içindir

[Nakarat]

Yargıçlar karar verecek

Benim gibiler de uyacak

Şovun seyircileri

Hep sessiz kalıyor

Oyun yeniden başlıyor (Yeniden başlıyor)

Sevgili mi arkadaş mı? (Arkadaş mı?)

Önemli mi önemsiz mi? (Önemli ya da önemsiz?)

Kazanan her şeyi alır (Her şeyi alır)

I don't wanna talk
About things we've gone through
Though it's hurting me
Now, it's history

I've played all my cards
And that's what you've done too
Nothing more to say
No more ace to play

The winner takes it all
The loser's standing small
Beside the victory
That's her destiny

I was in your arms
Thinking I belonged there
I figured it made sense
Building me a fence

Building me a home
Thinking I'd be strong there
But I was a fool
Playing by the rules

The gods may throw a dice
Their minds as cold as ice
And someone way down here
Loses someone dear

The winner takes it all (takes it all)
The loser has to fall (has to fall)
It's simple and it's plain (it's so plain)
Why should I complain? (Why complain?)

But tell me, does she kiss
Like I used to kiss you?
Does it feel the same
When she calls your name?

Somewhere deep inside
You must know I miss you
But what can I say?
Rules must be obeyed

The judges will decide (will decide)
The likes of me abide (me abide)
Spectators of the show (of the show)
Always staying low (staying low)

The game is on again (on again)
A lover or a friend (or a friend)
A big thing or a small (big or small)
The winner takes it all (takes it all)

I don't wanna talk
If it makes you feel sad
And I understand
You've come to shake my hand

I apologize
If it makes you feel bad
Seeing me so tense
No self-confidence, but you see

The winner takes it all
The winner takes it all

So, the winner takes it all
And the loser has to fall
Throw the dice, cold as ice
Way down here, someone dear
Takes it all, has to fall
Yes, it's plain, why complain?

 

SENİ SEN YAPAN SEVDİĞİN ŞEYLER MİMİ

 

Dün sevgili Deep'in sayfasında  (tıklayınız) bu mim'i gördüm ve "bunu yarın yapayım ben" dedim.

5 midesi olan Abba , açık ara mutluluk kaynağım en sevdiğim kahraman

1984'ten beri günlük tutarım.

Artık her gün yazamıyorum ama yazmayı da hiç bırakmadım.

Defterini kalemini seçmek eşsiz keyif veren bir ritüel.

Kocaman bir kalemkutum var.  Her kalemin yeri var.

Son seçtiğim defterin başında "Love As Long As You Live" yazıyordu.

Yaşadığın sürece sev.

Severek yaşamak hayattaki en büyük meydan okumadır diyordu Leo Buscaglia.

Bu meydan okuyuşu sevdim...

O defteri  aldığımdan beri, her yazdığım günün ilk başına , beni ben yapan sevdiğim bir şeyi yazdım.

Bunun, kendini farkına varma ve önceliklerini sıralama konusunda nasıl bir farkındalık yarattığını  anlatmak zor.

Beni ben yapan ve sevdiğim her şey o kadar tekil ki kendimden utanmam gerekir sanırım.

Başlangıcımı sevdim. Trabzon'dan iyi ki ayrılmışım. Çocukluğumun mavisi ile kalmış  aklımda.. şimdinin ziyan olmuşluğu ile değil.

Renkleri, mevsimleri,kokuların mavi olanlarını,zamanı,hayalleri, rüzgarı, yağmuru,bulutları,ağaçları,yolları, yürümeyi, uyanmayı,anıları,yarınları,bugünü, chopin-spring gibi tambur taksimleri gibi müzikleri,yazmayı,okumayı, görmeyi,sessizliği çok sevmişim.

Bir yuva kurmuşum..balkonundan mutfağına ,kedisinden kuşuna içindeki her şeyi sevmişim.

Çocuklarım...biriyle nefes alıp biriyle nefesi vermişim..yaşamın ve var oluşun ta kendisi olmuşlar hep. Onları öpüp koklamak bir yana dursun..var oluşlarını bilmeyi  her zerremle sevmişim. Birbirleri ile şakalaşıp birbirlerine bir şeyler anlattıkları anlarda gözlerimi göğe çevirip sonsuz maviliğin bu mutluluğu tamamlamasına izin vermişim.

Kuşları böcekleri, çay içip kitap okurken susup dinlemeyi sevmişim. 

Az'ın çokluğunu sevmişim.

Her şeyi ve her şeyi sevmişim de..insanları sevememişim. Ne hayallerimde ne tercih kullanabildiğim zamanlarımda insan yok.

Bu da bir garip bişi...